Wat je als ouder soms te horen krijgt

โ€œ๐˜”๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜จ๐˜ข๐˜ข๐˜ต ๐˜ต๐˜ฐ๐˜ค๐˜ฉ ๐˜จ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ฅ ๐˜ฏ๐˜ถ? ๐˜๐˜ฐ๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ญ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ฅ ๐˜ซ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜จ๐˜ข๐˜ข๐˜ต, ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฏ๐˜ถ ๐˜ฏ๐˜ฐ๐˜จ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ป๐˜ฐ๐˜ณ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฐ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ฎ๐˜ข๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ฏ, ๐˜ฉ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ณ. ๐˜‹๐˜ข๐˜ต ๐˜ป๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ธ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ญ.โ€
โ€œ๐˜–๐˜ฑ ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ต ๐˜จ๐˜ข๐˜ข๐˜ต ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜จ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ฅ, ๐˜ฅ๐˜ถ๐˜ด ๐˜ฏ๐˜ถ ๐˜ข๐˜ญ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ซ๐˜ถ๐˜ญ๐˜ญ๐˜ช๐˜ฆ ๐˜ฌ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ฅ ๐˜ท๐˜ข๐˜ด๐˜ต ๐˜จ๐˜ข๐˜ข๐˜ต ๐˜ญ๐˜ฐ๐˜ฑ๐˜ฆ๐˜ฏ, ๐˜ช๐˜ด ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ญ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ญ ๐˜ฏ๐˜ฆ๐˜จ๐˜ข๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ง ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต.โ€

Deze uitspraken kan je als ouder van een zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd kind (IQ145+) zomaar te horen krijgen, op school, van familie of vrienden.

De intentie erachter is vaak goed: mensen willen graag dat het goed gaat met je kind, ze willen jou opbeuren en het โ€˜probleemโ€™ snel oplossen.
Of er is oprecht de overtuiging dat er nu op dit moment geen probleem is, dus dat dit vast wel zo zal blijven. Op het oog gaat het toch goed met je kind? Hij doet toch keurig mee?

Als ouder kunnen dit soort opmerkingen je uit je evenwicht brengen. Maak je je misschien teveel zorgen? Moet je maar gewoon afwachten en kijken wat er gebeurt? Is het een self-fulfilling prophecy, waarbij het niet anders kan dan misgaan, omdat jij (door eerder opgedane ervaringen) denkt dat het mis zal gaan?

Maar dat knagende gevoel van binnen dat het nรญet goed gaat met je kind, dat kan je toch niet negeren? En die boze buien van je kind, of zijn totale lamlendigheid, of het gedoe om hem uit bed en op tijd op school te krijgen, dat is toch niet normaal? Of til je er te zwaar aan? Zit je er teveel bovenop?

Het vergt temidden van alle emoties thuis moed (en bakken energie) om te blijven varen op je eigen kompas, ook als dat tegen de stroom in blijkt. Met een kind dat in zo’n kleine doelgroep valt als de jouwe, kan je niet anders dan je eigen gevoel volgen. Er zijn immers maar weinig anderen die ditzelfde pad bewandelen.

Vaak รญs er zelfs geen pad, moet je pionieren en zelf continu blijven nadenken over mogelijke oplossingen. Ook als je niet weet waar je het zoeken moet. Dat vraagt veel van jou als ouder. Met alle emoties die daarbij komen kijken: woede, machteloosheid, verdriet, teleurstelling, frustratie. Maar je gaat door, je kunt niet anders. Want wie anders ziet hoe het รฉcht met je kind gaat?

Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *