Categorie: IQ145+

𝗞𝗼𝗺𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗜𝗤𝟭𝟰𝟱+ 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿 𝗼𝗽 𝘀𝗰𝗵𝗼𝗼𝗹… vol schroom, 𝘃𝗼𝗹 𝘄𝗮𝗻𝗵𝗼𝗼𝗽, vol hoop, vol emoties (2/4).

– Je kind is boos. Om niets. Om alles. Woedend, één bonk frustratie.
– En ook moe, zó moe. Hij gaat ‘s avonds echt wel op tijd naar bed, maar blijft maar liggen malen en komt niet in slaap. Zijn hoofd is vol.
– Hij zit uren lethargisch op de bank, niet in staat in beweging te komen.
– Hij slaapwandelt regelmatig midden in de nacht.
– Hij heeft steeds meer rare tics (kuchen, ongecontroleerd met de ogen knipperen, vreemde gezichtstrekkingen, schouderophalingen, …).
– De boterhammen die hij mee heeft voor de lunch eet hij met moeite op, of kom je nog vrijwel onaangeroerd tegen in zijn broodbak als hij thuiskomt uit school.
– Hij verdraagt steeds minder geluid. Alles is te hard.
– Elke fysieke aanraking veroorzaakt ongemak.
– …

De lijst van stressuitingen is langer dan je als ouder ooit gedacht had. Wanneer stopt het? En vooral: hoe komen we hier weer uit?

Er is al van alles aan hem aangepast, thuis en ook op school, maar het helpt telkens maar even. Hij blijft zijn beste beentje voorzetten, probeert zoveel mogelijk te blijven doen.

Maar de rek is eruit, zijn reserves zijn op. Helemaal op.
Er is alleen nog een heel klein waakvlammetje over.

𝗘𝗻 𝗷𝗶𝗷 𝗮𝗹𝘀 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿 𝗯𝗲𝗻𝘁 𝗱𝗲 𝘄𝗮𝗻𝗵𝗼𝗼𝗽 𝗻𝗮𝗯𝗶𝗷. Je weet in ieder geval wel zeker dat je niet meer kunt wachten, misschien ben je nu je van een afstandje naar het lijstje kijkt al wel te laat. Er is dus haast bij.

Je gaat (weer) op gesprek op school. Over dat jij denkt dat de uitdaging (nog steeds) niet passend (genoeg) is, ook al is er al zoveel geprobeerd en gedaan.

Maar hoe leg je, met alle wanhoop die je voelt, op school goed uit wat je thuis ziet en ervaart?
Het is eigenlijk niet in woorden uit te drukken.
En je kind heeft ook nog eens alleen jou om voor hem op te komen. Dus jij MOET het wel volhouden, ook als je zelf ook aan het eind van je latijn bent.
Zie dan maar eens op een fijne manier een goed gesprek te voeren en hoop te houden (daarover volgende keer meer).

Ik hoop dat dit verhaal niet herkenbaar is voor jou, maar ik vermoed dat er meer IQ145+ ouders dit meemaken dan we zouden willen…

PS. Als je bovenstaande inderdaad herkent en graag andere IQ145+ ouders ontmoet om te ervaren dat je niet de enige bent (dat lucht echt zó op!), ben je van harte welkom op mijn online ouderavond over IQ145+ en schoolgesprekken op 6 mei. We bespreken samen hoe je schoolgesprekken op een fijne manier in kunt steken en hoe je om kunt gaan met de wanhoop die je soms ervaart. En hoe jouw eigen bedrading ook een rol speelt 💫

Online Ouderavond ‘Komt een IQ145+ ouder op school: zeer/uitzonderlijke hoogbegaafdheid bij schoolgesprekken’

Woensdag 6 mei | 20.15-21.45 | 30 euro | Aanmelden: Contact

13 april 2026
𝗞𝗼𝗺𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗜𝗤𝟭𝟰𝟱+ 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿 𝗼𝗽 𝘀𝗰𝗵𝗼𝗼𝗹… 𝘃𝗼𝗹 𝘀𝗰𝗵𝗿𝗼𝗼𝗺, vol wanhoop, vol hoop, vol emoties (1/4)

Als er één ding is dat alle ouders van hoogbegaafde kinderen volgens mij gemeen hebben, is het wel hun angst om door school gezien te worden als ‘zeurouder’. Of je kind nu op regulier of voltijds hb onderwijs zit: je wilt niet zo’n ouder zijn die om het minste of geringste aan de (school)bel trekt.

Dat is voor ouders van zeer/uitzonderlijk hoogbegaafde (IQ145+) kinderen niet anders.

Elke keer dat je merkt dat het niet lekker loopt op school (iets wat je thuis meestal direct merkt in het gedrag van je kind) moet je voor je gevoel een drempel over:

– Is het écht nodig om wéér een gesprek op school aan te vragen?
– Zijn er andere omstandigheden die het gedrag kunnen verklaren?
– Vandaag ging het totaal niet, maar misschien morgen weer wel en dan trek ik voor niets aan de bel…

En dus wacht je toch nog maar even af…

𝗧𝗼𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗵𝗼𝘂𝗱𝗯𝗮𝗮𝗿 𝗶𝘀. 𝗘𝗻 𝗱𝗮𝗻, 𝗱𝗮𝗻 𝘀𝗹𝗮𝗮𝘁 𝗱𝗲 𝘄𝗮𝗻𝗵𝗼𝗼𝗽 𝘁𝗼𝗲.
Daarover volgende keer meer.

Herken jij als ouder van een IQ145+ kinder de schroom om wéér een gesprek op school aan te vragen?

(Dan is mijn online ouderavond over IQ145+ ouders & schoolgesprekken op 6 mei misschien wel iets voor jou. Je kunt je opgeven via de Contactpagina)

8 april 2026
Ouderavond 6 mei & Contributor IGC!

Als IQ145+ ouder had ik zelf afgelopen jaren graag makkelijker toegang gehad hebben tot informatie rond zeer/uitzonderlijke hoogbegaafdheid en vooral wat het voor mij als ouder betekent. (Dat het bijvoorbeeld heel normaal is als je soms horendol wordt van de intensiteiten van je kind, van de slapeloze nachten in de tropenjaren, van de niet-aflatende discussies aan tafel. En dat het ook heel normaal is dat het (soms tegelijkertijd!) óók ontzettend leuk en grappig is). En dat je 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 bedrading ook ontzettend van invloed is op wat er thuis gebeurt…)

Daarom ben ik ongelooflijk blij dat ik sinds vorige week op de website sta van The International Gifted Consortium (IGC), Research Center Highly-P rofoundly Gifted! Hopelijk kan ik via deze weg heel veel andere ouders laagdrempelig informeren en begeleiden bij alles wat er komt kijken rond de opvoeding van een IQ145+’er. Zodat zij minder het gevoel hebben alleen te staan dan ik vaak had.

𝗢𝗻𝗹𝗶𝗻𝗲 𝗢𝘂𝗱𝗲𝗿𝗮𝘃𝗼𝗻𝗱 ‘𝗞𝗼𝗺𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗜𝗤𝟭𝟰𝟱+ 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿 𝗼𝗽 𝘀𝗰𝗵𝗼𝗼𝗹’ – 𝘄𝗼𝗲𝗻𝘀𝗱𝗮𝗴 𝟲 𝗺𝗲𝗶
Volgende maand organiseer ik in het kader van ‘samen sta je sterker’ een online ouderavond over schoolgesprekken en vooral over hoe de manier waarop jij in elkaar zit de gesprekken die je op school voert beïnvloedt. Want ook als beide partijen er heel constructief en open in zitten, kunnen gesprekken toch stroef verlopen.

Heb ik alle antwoorden? Nee, maar ik loop er wel zelf ook vaak tegenaan dat de gesprekken die ik voer heel anders verlopen dan ik had gedacht/verwacht en weet dus hoeveel energie het kost en hoe lastig het kan zijn om toch op een prettige manier in gesprek te blijven, ook als het niets lijkt te helpen.
De inzichten die ik afgelopen jaren zelf opgedaan heb, kunnen jou hopelijk weer verder brengen. En: samen zijn we slimmer en inventiever dan alleen!

Dus kan jij wel wat hulp gebruiken bij schoolgesprekken en lijkt het je fijn andere ouders te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen om te ervaren dat je niet alleen staat? Kijk dan even hier voor alle info. Van harte welkom om aan te sluiten!

𝗢𝗽 𝗱𝗲 𝗽𝗹𝗮𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴: 𝗢𝗻𝗹𝗶𝗻𝗲 𝗕𝗼𝗲𝗸𝗰𝗹𝘂𝗯
Voor later dit jaar denk ik, samen met Vanessa R. Wood, PsyD, MAGifted, na over een online ouderavond rond het prachtige boek 𝘏𝘪𝘨𝘩𝘭𝘺-𝘗𝘳𝘰𝘧𝘰𝘶𝘯𝘥𝘭𝘺 𝘎𝘪𝘧𝘵𝘦𝘥: 𝘜𝘯𝘪𝘷𝘦𝘳𝘴𝘢𝘭 𝘜𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴𝘵𝘢𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘏𝘰𝘭𝘪𝘴𝘵𝘪𝘤 𝘈𝘱𝘱𝘳𝘰𝘢𝘤𝘩𝘦𝘴 dat zij samen met Els De Wit uitbracht een paar maanden terug. Heb jij dit boek ook op je nachtkastje liggen of nog op je leeslijst staan (anders: sowieso erop zetten!) en lijkt het je leuk om op de hoogte gehouden te worden van de plannen, stuur mij dan even een berichtje, dan zet ik je op de mailinglist.

4 april 2026
Liever meer dan minder uitdaging: de complexiteit bij IQ145+

Je kind met IQ145+ zit helemaal niet lekker in zijn vel, heeft allerlei rare tics, slaapt slecht en ontploft om het minste of geringste. Ook roept hij dingen als ‘Alles is moeilijk’ en ‘School is stom, ik wil niet meer gaan’. Of zelfs: ’Ik ben dom’.
Je hebt als ouder al van alles geprobeerd, maar niets werkt. Daarom vermoed je sterk dat het aan die ene plek ligt waar je weinig invloed op uit kunt oefenen: school. Je denkt aan een gebrek aan (de juiste) uitdaging.

Maar ja, zijn laatste rapport is heel gemiddeld, of misschien begint hij zelfs wat achter te lopen. Dus voor de leerkracht wijzen de signalen zeker niet op verveling. Eerder op te moeilijke stof, een te hoog tempo of misschien is er ook wel sprake van een aandachtsprobleem of prikkelverwerkingsstoornis?

Dat lijkt ook heel begrijpelijk met wat een leerkracht ziet: 𝗲𝗲𝗻 𝗜𝗤𝟭𝟰𝟱+ 𝗸𝗶𝗻𝗱 𝗱𝗮𝘁 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁, 𝗹𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁(𝘀) 𝘇𝗶𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗵𝗶𝗷 𝗽𝗼𝘁𝗲𝗻𝘁𝗶𝗲𝗲𝗹 𝗸𝗮𝗻 𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗻 𝗵𝗲𝗹𝗲𝗺𝗮𝗮𝗹 𝗶𝗻 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗸𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁 𝗼𝗻𝗴𝗲𝘄𝗲𝗻𝘀𝘁 𝗴𝗲𝗱𝗿𝗮𝗴 𝗹𝗮𝘁𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗲𝗻.

Dus verveling of te weinig uitdaging kan het niet zijn toch? En in plaats van extra uitdaging worden de opdrachten versimpeld en herhaald, het tempo gaat omlaag en met een beetje pech worden ook de extra projecten stopgezet om meer tijd te maken voor het standaard werk.

Dat versterkt bij je kind de gedachte dat hij het allemaal niet kan, dat hij inderdaad dom is. Want anders zou hij toch niet méér van hetzelfde krijgen?
Het stemmetje in zijn hoofd dat zegt dat hij niks kan, wordt sterker. Daarom word hij op zijn gedachten gecoacht vanuit de (op zich goede!) intentie dat zijn zelfvertrouwen wat opgekrikt moet worden.

De coaching lijkt hem ook op te luchten, waardoor het oppervlakkig gezien lijkt alsof dit een succesvolle aanpak is. Vanuit je kind geredeneerd vind ik deze opluchting niet vreemd: hij krijgt even 1-op-1 aandacht van de juf, en grip op die vervelende gedachten die hij in zijn hoofd heeft en waar hij graag vanaf wil.

Maar ondanks alle inzet van school én je kind zie jij als ouder thuis geen verschil.

En dat is wat ik de ingewikkeldheid van te weinig of niet passende uitdaging bij IQ145+ noem: met de intentie 𝘥𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘭𝘦𝘮𝘦𝘯 𝘰𝘱 𝘵𝘦 𝘭𝘰𝘴𝘴𝘦𝘯 wordt per ongeluk gedaan aan 𝘴𝘺𝘮𝘱𝘵𝘰𝘰𝘮𝘣𝘦𝘴𝘵𝘳𝘪𝘫𝘥𝘪𝘯𝘨.

Uit angst een kind te 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯, wordt het 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘥.

Wat hier nodig is? Een 180 graden andere aanpak, zoals ook in de vakliteratuur beschreven wordt en voor jou als ouder een no-brainer is: vertrouwen op de kracht van het IQ145+ brein.

𝗔𝗹𝘀 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘀𝘂𝗹𝘁𝗮𝘁𝗲𝗻 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗮𝗹 𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗹𝗶𝗷𝗸𝘁 𝘁𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗱𝗮𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝘂𝗶𝘁𝗱𝗮𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗿𝗼𝗯𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗽𝗹𝗮𝗮𝘁𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝙢𝙞𝙣𝙙𝙚𝙧?

26 februari 2026
Pionieren

“𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘯𝘶? 𝘏𝘰𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘰𝘭𝘨𝘦𝘯𝘥 𝘫𝘢𝘢𝘳 𝘨𝘢𝘢𝘵, 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘫𝘦 𝘯𝘶 𝘯𝘰𝘨 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯, 𝘩𝘰𝘰𝘳. 𝘋𝘢𝘵 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘢𝘯 𝘸𝘦𝘭.”
“𝘖𝘱 𝘥𝘪𝘵 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥, 𝘥𝘶𝘴 𝘯𝘶 𝘢𝘭 𝘥𝘦𝘯𝘬𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥 𝘷𝘢𝘴𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘭𝘰𝘱𝘦𝘯, 𝘪𝘴 𝘸𝘦𝘭 𝘩𝘦𝘦𝘭 𝘯𝘦𝘨𝘢𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵.”

Deze uitspraken kan je als ouder van een zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd kind (IQ145+) zomaar te horen krijgen, op school, van familie of vrienden.

De intentie erachter is vaak goed: mensen willen graag dat het goed gaat met je kind, ze willen jou opbeuren en het ‘probleem’ snel oplossen.
Of er is oprecht de overtuiging dat er nu op dit moment geen probleem is, dus dat dit vast wel zo zal blijven. Op het oog gaat het toch goed met je kind? Hij doet toch keurig mee?

Als ouder kunnen dit soort opmerkingen je uit je evenwicht brengen. Maak je je misschien teveel zorgen? Moet je maar gewoon afwachten en kijken wat er gebeurt? Is het een self-fulfilling prophecy, waarbij het niet anders kan dan misgaan, omdat jij (door eerder opgedane ervaringen) denkt dat het mis zal gaan?

Maar dat knagende gevoel van binnen dat het níet goed gaat met je kind, dat kan je toch niet negeren? En die boze buien van je kind, of zijn totale lamlendigheid, of het gedoe om hem uit bed en op tijd op school te krijgen, dat is toch niet normaal? Of til je er te zwaar aan? Zit je er teveel bovenop?

Het vergt temidden van alle emoties thuis moed (en bakken energie) om te blijven varen op je eigen kompas, ook als dat tegen de stroom in blijkt. Met een kind dat in zo’n kleine doelgroep valt als de jouwe, kan je niet anders dan je eigen gevoel volgen. Er zijn immers maar weinig anderen die ditzelfde pad bewandelen.

Vaak ís er zelfs geen pad, moet je pionieren en zelf continu blijven nadenken over mogelijke oplossingen. Ook als je niet weet waar je het zoeken moet. Dat vraagt veel van jou als ouder. Met alle emoties die daarbij komen kijken: woede, machteloosheid, verdriet, teleurstelling, frustratie. Maar je gaat door, je kunt niet anders. Want wie anders ziet hoe het écht met je kind gaat?

23 februari 2026
Als je kind niet lekker in zijn vel zit op school

“𝘝𝘦𝘳𝘴𝘯𝘦𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘱𝘵𝘪𝘦, 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘸𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘭 𝘬𝘢𝘯.”
“𝘝𝘦𝘳𝘷𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨? 𝘏𝘰𝘦 𝘬𝘢𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘯𝘰𝘶 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘷𝘢𝘭 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘸𝘪𝘫 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘨𝘦 𝘤𝘪𝘫𝘧𝘦𝘳𝘴 𝘻𝘪𝘦𝘯?”

Dit is wat je als ouder te horen kunt krijgen op school over je IQ145+ kind. (Ook op voltijds hb-onderwijs, waar je dat misschien niet verwacht.)

Het is ergens logisch, want hoe kan een leerkracht zien wat jouw kind in zijn mars heeft als hij het niet laat zien? De ‘logische’ actie is dan om een kind minder uitdagend werk te bieden, iets dat hij zeker wél kan.

Maar dat is bij IQ145+ nou net níet wat je moet doen. Zeer/uitzonderlijk hoogbegaafde kinderen gaan pas ‘aan’ als ze uitgedaagd worden, iets moeten doen wat ze nog niet eerder gedaan hebben. En ja, dat moet ook gewoon met uitleg en begeleiding, net als voor ieder ander.

Daarnaast kan het ook zo zijn dat je kind gewoon geen zin heeft om te laten zien wat hij kan. Waarom zou je iets doen waarvan je al weet dat je het kunt? Of misschien ben je wel bang dat je het niet zou kunnen, dus dan voelt het veiliger om het helemaal niet te doen.

Of, en dit is wat mij betreft een heel belangrijke reden: misschien heeft je kind helemaal geen energie meer heeft om te laten zien wat hij kan.

De prikkelverwerking in het IQ145+ brein is anders dan gemiddeld, alles komt veel intenser binnen. De afleiding in de klas is dus groter. Maar ook het aanpassen aan wat er (vaak onbenoemd) verwacht wordt, kost moeite. Doodmoe worden deze kinderen daarvan.

Ik vind het dus helemaal niet vreemd als een IQ145+ kind op school niet laat zien wat hij in zijn mars heeft. Immers: hoe kan je laten zien wat je kunt of in je hebt, als je de hele dag zo ontzettend veel energie moet steken in je aanpassen aan je omgeving? Je loopt zachtjes leeg…

20 februari 2026
Wat als je kind zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd blijkt te zijn?

Op het moment dat je de uitslag van een IQ-test binnenkrijgt en je kind boven de 145 punten blijkt te scoren, ga je waarschijnlijk op zoek naar informatie. Zo ben je wellicht op hier op deze site uitgekomen.

Wat houdt het in als je kind zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd is? Hoe vaak komt dit voor? Met welke uitdagingen kan je allemaal te maken krijgen in de opvoeding van deze kinderen? Heeft deze ontdekking invloed op hoe jij naar jezelf kijkt? Op al deze vragen geef ik de komende maanden antwoord. Zowel hier in het blog als bij de FAQ HB & IQ145+. Heb je een vraag die hier (nog) niet tussenstaat? Mail me dan gerust even op info@hb-babbelbus.nl, dan denk ik met je mee.

Voordat ik ook maar iets verder uitdiep, is wat mij betreft in ieder geval heel belangrijk: deze testuitslag verandert alles, en tegelijkertijd ook niets. Je kind is nog steeds het kind dat het de afgelopen jaren was, toen je misschien nog niet wist dat (zeer/uitzonderlijke) hoogbegaafdheid speelde. Dat wist je natuurlijk al, maar ik wilde het toch even gezegd hebben.

En ja, de test kan alles op z’n kop zetten. Je staat aan het begin van een interessante reis!

11 februari 2026