Als IQ145+ ouder had ik zelf afgelopen jaren graag makkelijker toegang gehad hebben tot informatie rond zeer/uitzonderlijke hoogbegaafdheid en vooral wat het voor mij als ouder betekent. (Dat het bijvoorbeeld heel normaal is als je soms horendol wordt van de intensiteiten van je kind, van de slapeloze nachten in de tropenjaren, van de niet-aflatende discussies aan tafel. En dat het ook heel normaal is dat het (soms tegelijkertijd!) รณรณk ontzettend leuk en grappig is). En dat je ๐ฆ๐ช๐จ๐ฆ๐ฏ bedrading ook ontzettend van invloed is op wat er thuis gebeurt…)
Daarom ben ik ongelooflijk blij dat ik sinds vorige week op de website sta van The International Gifted Consortium (IGC), Research Center Highly-Profoundly Gifted! Hopelijk kan ik via deze weg heel veel andere ouders laagdrempelig informeren en begeleiden bij alles wat er komt kijken rond de opvoeding van een IQ145+’er. Zodat zij minder het gevoel hebben alleen te staan dan ik vaak had.
๐ข๐ป๐น๐ถ๐ป๐ฒ ๐ข๐๐ฑ๐ฒ๐ฟ๐ฎ๐๐ผ๐ป๐ฑ ‘๐๐ผ๐บ๐ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐๐ค๐ญ๐ฐ๐ฑ+ ๐ผ๐๐ฑ๐ฒ๐ฟ ๐ผ๐ฝ ๐๐ฐ๐ต๐ผ๐ผ๐น’ – ๐๐ผ๐ฒ๐ป๐๐ฑ๐ฎ๐ด ๐ฒ ๐บ๐ฒ๐ถ
Volgende maand organiseer ik in het kader van ‘samen sta je sterker’ een online ouderavondย over schoolgesprekken en vooral over hoe de manier waarop jij in elkaar zit de gesprekken die je op school voert beรฏnvloedt. Want ook als beide partijen er heel constructief en open in zitten, kunnen gesprekken toch stroef verlopen.
Heb ik alle antwoorden? Nee, maar ik loop er wel zelf ook vaak tegenaan dat de gesprekken die ik voer heel anders verlopen dan ik had gedacht/verwacht en weet dus hoeveel energie het kost en hoe lastig het kan zijn om toch op een prettige manier in gesprek te blijven, ook als het niets lijkt te helpen.
De inzichten die ik afgelopen jaren zelf opgedaan heb, kunnen jou hopelijk weer verder brengen. En: samen zijn we slimmer en inventiever dan alleen!
Dus kan jij wel wat hulp gebruiken bij schoolgesprekken en lijkt het je fijn andere ouders te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen om te ervaren dat je niet alleen staat? Kijk dan even hier voor alle info. Van harte welkom om aan te sluiten!
๐ข๐ฝ ๐ฑ๐ฒ ๐ฝ๐น๐ฎ๐ป๐ป๐ถ๐ป๐ด: ๐ข๐ป๐น๐ถ๐ป๐ฒ ๐๐ผ๐ฒ๐ธ๐ฐ๐น๐๐ฏ
Voor later dit jaar denk ik, samen met Vanessa R. Wood, PsyD, MAGifted, na over een online ouderavond rond het prachtige boek ๐๐ช๐จ๐ฉ๐ญ๐บ-๐๐ณ๐ฐ๐ง๐ฐ๐ถ๐ฏ๐ฅ๐ญ๐บ ๐๐ช๐ง๐ต๐ฆ๐ฅ: ๐๐ฏ๐ช๐ท๐ฆ๐ณ๐ด๐ข๐ญ ๐๐ฏ๐ฅ๐ฆ๐ณ๐ด๐ต๐ข๐ฏ๐ฅ๐ช๐ฏ๐จ๐ด ๐ข๐ฏ๐ฅ ๐๐ฐ๐ญ๐ช๐ด๐ต๐ช๐ค ๐๐ฑ๐ฑ๐ณ๐ฐ๐ข๐ค๐ฉ๐ฆ๐ด dat zij samen met Els De Wit uitbracht een paar maanden terug. Heb jij dit boek ook op je nachtkastje liggen of nog op je leeslijst staan (anders: sowieso erop zetten!) en lijkt het je leuk om op de hoogte gehouden te worden van de plannen, stuur mij dan even een berichtje, dan zet ik je op de mailinglist.
Tag: Ouderschap
-
Ouderavond 6 mei & Contributor IGC!
-
Pionieren
โ๐๐ข๐ข๐ณ ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐จ๐ข๐ข๐ต ๐ต๐ฐ๐ค๐ฉ ๐จ๐ฐ๐ฆ๐ฅ ๐ฏ๐ถ? ๐๐ฐ๐ฆ ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ท๐ฐ๐ญ๐จ๐ฆ๐ฏ๐ฅ ๐ซ๐ข๐ข๐ณ ๐จ๐ข๐ข๐ต, ๐ฅ๐ข๐ข๐ณ ๐ฎ๐ฐ๐ฆ๐ต ๐ซ๐ฆ ๐ซ๐ฆ ๐ฏ๐ถ ๐ฏ๐ฐ๐จ ๐จ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ป๐ฐ๐ณ๐จ๐ฆ๐ฏ ๐ฐ๐ท๐ฆ๐ณ ๐ฎ๐ข๐ฌ๐ฆ๐ฏ, ๐ฉ๐ฐ๐ฐ๐ณ. ๐๐ข๐ต ๐ป๐ช๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ฆ ๐ฅ๐ข๐ฏ ๐ธ๐ฆ๐ญ.โ
โ๐๐ฑ ๐ฅ๐ช๐ต ๐ฎ๐ฐ๐ฎ๐ฆ๐ฏ๐ต ๐จ๐ข๐ข๐ต ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐จ๐ฐ๐ฆ๐ฅ, ๐ฅ๐ถ๐ด ๐ฏ๐ถ ๐ข๐ญ ๐ฅ๐ฆ๐ฏ๐ฌ๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ข๐ต ๐ซ๐ถ๐ญ๐ญ๐ช๐ฆ ๐ฌ๐ช๐ฏ๐ฅ ๐ท๐ข๐ด๐ต ๐จ๐ข๐ข๐ต ๐ญ๐ฐ๐ฑ๐ฆ๐ฏ, ๐ช๐ด ๐ธ๐ฆ๐ญ ๐ฉ๐ฆ๐ฆ๐ญ ๐ฏ๐ฆ๐จ๐ข๐ต๐ช๐ฆ๐ง ๐จ๐ฆ๐ฅ๐ข๐ค๐ฉ๐ต.โ
Deze uitspraken kan je als ouder van een zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd kind (IQ145+) zomaar te horen krijgen, op school, van familie of vrienden.
De intentie erachter is vaak goed: mensen willen graag dat het goed gaat met je kind, ze willen jou opbeuren en het โprobleemโ snel oplossen.
Of er is oprecht de overtuiging dat er nu op dit moment geen probleem is, dus dat dit vast wel zo zal blijven. Op het oog gaat het toch goed met je kind? Hij doet toch keurig mee?
Als ouder kunnen dit soort opmerkingen je uit je evenwicht brengen. Maak je je misschien teveel zorgen? Moet je maar gewoon afwachten en kijken wat er gebeurt? Is het een self-fulfilling prophecy, waarbij het niet anders kan dan misgaan, omdat jij (door eerder opgedane ervaringen) denkt dat het mis zal gaan?
Maar dat knagende gevoel van binnen dat het nรญet goed gaat met je kind, dat kan je toch niet negeren? En die boze buien van je kind, of zijn totale lamlendigheid, of het gedoe om hem uit bed en op tijd op school te krijgen, dat is toch niet normaal? Of til je er te zwaar aan? Zit je er teveel bovenop?
Het vergt temidden van alle emoties thuis moed (en bakken energie) om te blijven varen op je eigen kompas, ook als dat tegen de stroom in blijkt. Met een kind dat in zo’n kleine doelgroep valt als de jouwe, kan je niet anders dan je eigen gevoel volgen. Er zijn immers maar weinig anderen die ditzelfde pad bewandelen.
Vaak รญs er zelfs geen pad, moet je pionieren en zelf continu blijven nadenken over mogelijke oplossingen. Ook als je niet weet waar je het zoeken moet. Dat vraagt veel van jou als ouder. Met alle emoties die daarbij komen kijken: woede, machteloosheid, verdriet, teleurstelling, frustratie. Maar je gaat door, je kunt niet anders. Want wie anders ziet hoe het รฉcht met je kind gaat?