Als er รฉรฉn ding is dat alle ouders van hoogbegaafde kinderen volgens mij gemeen hebben, is het wel hun angst om door school gezien te worden als ‘zeurouder’. Of je kind nu op regulier of voltijds hb onderwijs zit: je wilt niet zo’n ouder zijn die om het minste of geringste aan de (school)bel trekt.
Dat is voor ouders van zeer/uitzonderlijk hoogbegaafde (IQ145+) kinderen niet anders.
Elke keer dat je merkt dat het niet lekker loopt op school (iets wat je thuis meestal direct merkt in het gedrag van je kind) moet je voor je gevoel een drempel over:
– Is het รฉcht nodig om wรฉรฉr een gesprek op school aan te vragen?
– Zijn er andere omstandigheden die het gedrag kunnen verklaren?
– Vandaag ging het totaal niet, maar misschien morgen weer wel en dan trek ik voor niets aan de bel…
En dus wacht je toch nog maar even af…
๐ง๐ผ๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐บ๐ผ๐บ๐ฒ๐ป๐ ๐ฑ๐ฎ๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐ฒ๐ถ๐ด๐ฒ๐ป๐น๐ถ๐ท๐ธ ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐บ๐ฒ๐ฒ๐ฟ ๐ต๐ผ๐๐ฑ๐ฏ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ถ๐. ๐๐ป ๐ฑ๐ฎ๐ป, ๐ฑ๐ฎ๐ป ๐๐น๐ฎ๐ฎ๐ ๐ฑ๐ฒ ๐๐ฎ๐ป๐ต๐ผ๐ผ๐ฝ ๐๐ผ๐ฒ.
Daarover volgende keer meer.
Herken jij als ouder van een IQ145+ kinder de schroom om wรฉรฉr een gesprek op school aan te vragen?
(Dan is mijn online ouderavond over IQ145+ ouders & schoolgesprekken op 6 mei misschien wel iets voor jou. Je kunt je opgeven via de Contactpagina)