Je kind met IQ145+ zit helemaal niet lekker in zijn vel, heeft allerlei rare tics, slaapt slecht en ontploft om het minste of geringste. Ook roept hij dingen als ‘Alles is moeilijk’ en ‘School is stom, ik wil niet meer gaan’. Of zelfs: ’Ik ben dom’.
Je hebt als ouder al van alles geprobeerd, maar niets werkt. Daarom vermoed je sterk dat het aan die ene plek ligt waar je weinig invloed op uit kunt oefenen: school. Je denkt aan een gebrek aan (de juiste) uitdaging.
Maar ja, zijn laatste rapport is heel gemiddeld, of misschien begint hij zelfs wat achter te lopen. Dus voor de leerkracht wijzen de signalen zeker niet op verveling. Eerder op te moeilijke stof, een te hoog tempo of misschien is er ook wel sprake van een aandachtsprobleem of prikkelverwerkingsstoornis?
Dat lijkt ook heel begrijpelijk met wat een leerkracht ziet: 𝗲𝗲𝗻 𝗜𝗤𝟭𝟰𝟱+ 𝗸𝗶𝗻𝗱 𝗱𝗮𝘁 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁, 𝗹𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁(𝘀) 𝘇𝗶𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗵𝗶𝗷 𝗽𝗼𝘁𝗲𝗻𝘁𝗶𝗲𝗲𝗹 𝗸𝗮𝗻 𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗻 𝗵𝗲𝗹𝗲𝗺𝗮𝗮𝗹 𝗶𝗻 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗸𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁 𝗼𝗻𝗴𝗲𝘄𝗲𝗻𝘀𝘁 𝗴𝗲𝗱𝗿𝗮𝗴 𝗹𝗮𝘁𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗲𝗻.
Dus verveling of te weinig uitdaging kan het niet zijn toch? En in plaats van extra uitdaging worden de opdrachten versimpeld en herhaald, het tempo gaat omlaag en met een beetje pech worden ook de extra projecten stopgezet om meer tijd te maken voor het standaard werk.
Dat versterkt bij je kind de gedachte dat hij het allemaal niet kan, dat hij inderdaad dom is. Want anders zou hij toch niet méér van hetzelfde krijgen?
Het stemmetje in zijn hoofd dat zegt dat hij niks kan, wordt sterker. Daarom word hij op zijn gedachten gecoacht vanuit de (op zich goede!) intentie dat zijn zelfvertrouwen wat opgekrikt moet worden.
De coaching lijkt hem ook op te luchten, waardoor het oppervlakkig gezien lijkt alsof dit een succesvolle aanpak is. Vanuit je kind geredeneerd vind ik deze opluchting niet vreemd: hij krijgt even 1-op-1 aandacht van de juf, en grip op die vervelende gedachten die hij in zijn hoofd heeft en waar hij graag vanaf wil.
Maar ondanks alle inzet van school én je kind zie jij als ouder thuis geen verschil.
En dat is wat ik de mindfuck van te weinig of niet passende uitdaging bij IQ145+ noem: met de intentie 𝘥𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘭𝘦𝘮𝘦𝘯 𝘰𝘱 𝘵𝘦 𝘭𝘰𝘴𝘴𝘦𝘯 wordt per ongeluk gedaan aan 𝘴𝘺𝘮𝘱𝘵𝘰𝘰𝘮𝘣𝘦𝘴𝘵𝘳𝘪𝘫𝘥𝘪𝘯𝘨.
Uit angst een kind te 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯, wordt het 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘥.
Wat hier nodig is? Een 180 graden andere aanpak, zoals ook in de vakliteratuur beschreven wordt en voor jou als ouder een no-brainer is: vertrouwen op de kracht van het IQ145+ brein.
𝗔𝗹𝘀 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘀𝘂𝗹𝘁𝗮𝘁𝗲𝗻 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗮𝗹 𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗹𝗶𝗷𝗸𝘁 𝘁𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗱𝗮𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝘂𝗶𝘁𝗱𝗮𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗿𝗼𝗯𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗽𝗹𝗮𝗮𝘁𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝙢𝙞𝙣𝙙𝙚𝙧?
Geef een reactie