βππ¦π³π΄π―π¦πππ¦π― πͺπ΄ π¨π¦π¦π― π°π±π΅πͺπ¦, πΈπ’π―π΅ πΈπ¦ π»πͺπ¦π― π―πͺπ¦π΅ π₯π’π΅ π©πͺπ« π©π¦π΅ π’π π¬π’π―.β
βππ¦π³π·π¦ππͺπ―π¨? ππ°π¦ π¬π’π― π₯π’π΅ π―π°πΆ π©π¦π΅ π¨π¦π·π’π π»πͺπ«π― π’ππ΄ πΈπͺπ« π¨π¦π¦π― π©π°π¨π¦ π€πͺπ«π§π¦π³π΄ π»πͺπ¦π―?β
Dit is wat je als ouder te horen kunt krijgen op school over je IQ145+ kind. (Ook op voltijds hb-onderwijs, waar je dat misschien niet verwacht.)
Het is ergens logisch, want hoe kan een leerkracht zien wat jouw kind in zijn mars heeft als hij het niet laat zien? De ‘logische’ actie is dan om een kind minder uitdagend werk te bieden, iets dat hij zeker wΓ©l kan.
Maar dat is bij IQ145+ nou net nΓet wat je moet doen. Zeer/uitzonderlijk hoogbegaafde kinderen gaan pas ‘aan’ als ze uitgedaagd worden, iets moeten doen wat ze nog niet eerder gedaan hebben. En ja, dat moet ook gewoon met uitleg en begeleiding, net als voor ieder ander.
Daarnaast kan het ook zo zijn dat je kind gewoon geen zin heeft om te laten zien wat hij kan. Waarom zou je iets doen waarvan je al weet dat je het kunt? Of misschien ben je wel bang dat je het niet zou kunnen, dus dan voelt het veiliger om het helemaal niet te doen.
Of, en dit is wat mij betreft een heel belangrijke reden: misschien heeft je kind helemaal geen energie meer heeft om te laten zien wat hij kan.
De prikkelverwerking in het IQ145+ brein is anders dan gemiddeld, alles komt veel intenser binnen. De afleiding in de klas is dus groter. Maar ook het aanpassen aan wat er (vaak onbenoemd) verwacht wordt, kost moeite. Doodmoe worden deze kinderen daarvan.
Ik vind het dus helemaal niet vreemd als een IQ145+ kind op school niet laat zien wat hij in zijn mars heeft. Immers: hoe kan je laten zien wat je kunt of in je hebt, als je de hele dag zo ontzettend veel energie moet steken in je aanpassen aan je omgeving? Je loopt zachtjes leeg…
Geef een reactie