Je kind met IQ145+ zit helemaal niet lekker in zijn vel, heeft allerlei rare tics, slaapt slecht en ontploft om het minste of geringste. Ook roept hij dingen als ‘Alles is moeilijk’ en ‘School is stom, ik wil niet meer gaan’. Of zelfs: ’Ik ben dom’.
Je hebt als ouder al van alles geprobeerd, maar niets werkt. Daarom vermoed je sterk dat het aan die ene plek ligt waar je weinig invloed op uit kunt oefenen: school. Je denkt aan een gebrek aan (de juiste) uitdaging.
Maar ja, zijn laatste rapport is heel gemiddeld, of misschien begint hij zelfs wat achter te lopen. Dus voor de leerkracht wijzen de signalen zeker niet op verveling. Eerder op te moeilijke stof, een te hoog tempo of misschien is er ook wel sprake van een aandachtsprobleem of prikkelverwerkingsstoornis?
Dat lijkt ook heel begrijpelijk met wat een leerkracht ziet: 𝗲𝗲𝗻 𝗜𝗤𝟭𝟰𝟱+ 𝗸𝗶𝗻𝗱 𝗱𝗮𝘁 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁, 𝗹𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁(𝘀) 𝘇𝗶𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗵𝗶𝗷 𝗽𝗼𝘁𝗲𝗻𝘁𝗶𝗲𝗲𝗹 𝗸𝗮𝗻 𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗻 𝗵𝗲𝗹𝗲𝗺𝗮𝗮𝗹 𝗶𝗻 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗸𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁 𝗼𝗻𝗴𝗲𝘄𝗲𝗻𝘀𝘁 𝗴𝗲𝗱𝗿𝗮𝗴 𝗹𝗮𝘁𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗲𝗻.
Dus verveling of te weinig uitdaging kan het niet zijn toch? En in plaats van extra uitdaging worden de opdrachten versimpeld en herhaald, het tempo gaat omlaag en met een beetje pech worden ook de extra projecten stopgezet om meer tijd te maken voor het standaard werk.
Dat versterkt bij je kind de gedachte dat hij het allemaal niet kan, dat hij inderdaad dom is. Want anders zou hij toch niet méér van hetzelfde krijgen?
Het stemmetje in zijn hoofd dat zegt dat hij niks kan, wordt sterker. Daarom word hij op zijn gedachten gecoacht vanuit de (op zich goede!) intentie dat zijn zelfvertrouwen wat opgekrikt moet worden.
De coaching lijkt hem ook op te luchten, waardoor het oppervlakkig gezien lijkt alsof dit een succesvolle aanpak is. Vanuit je kind geredeneerd vind ik deze opluchting niet vreemd: hij krijgt even 1-op-1 aandacht van de juf, en grip op die vervelende gedachten die hij in zijn hoofd heeft en waar hij graag vanaf wil.
Maar ondanks alle inzet van school én je kind zie jij als ouder thuis geen verschil.
En dat is wat ik de mindfuck van te weinig of niet passende uitdaging bij IQ145+ noem: met de intentie 𝘥𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘭𝘦𝘮𝘦𝘯 𝘰𝘱 𝘵𝘦 𝘭𝘰𝘴𝘴𝘦𝘯 wordt per ongeluk gedaan aan 𝘴𝘺𝘮𝘱𝘵𝘰𝘰𝘮𝘣𝘦𝘴𝘵𝘳𝘪𝘫𝘥𝘪𝘯𝘨.
Uit angst een kind te 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯, wordt het 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘥.
Wat hier nodig is? Een 180 graden andere aanpak, zoals ook in de vakliteratuur beschreven wordt en voor jou als ouder een no-brainer is: vertrouwen op de kracht van het IQ145+ brein.
𝗔𝗹𝘀 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘀𝘂𝗹𝘁𝗮𝘁𝗲𝗻 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗮𝗹 𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗹𝗶𝗷𝗸𝘁 𝘁𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗱𝗮𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝘂𝗶𝘁𝗱𝗮𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗿𝗼𝗯𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗽𝗹𝗮𝗮𝘁𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝙢𝙞𝙣𝙙𝙚𝙧?
Auteur: Mariët Hoeksma
-
Liever meer dan minder uitdaging: de mindfuck bij IQ145+
-
Wat je als ouder soms te horen krijgt
“𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘯𝘶? 𝘏𝘰𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘰𝘭𝘨𝘦𝘯𝘥 𝘫𝘢𝘢𝘳 𝘨𝘢𝘢𝘵, 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘫𝘦 𝘯𝘶 𝘯𝘰𝘨 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯, 𝘩𝘰𝘰𝘳. 𝘋𝘢𝘵 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘢𝘯 𝘸𝘦𝘭.”
“𝘖𝘱 𝘥𝘪𝘵 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥, 𝘥𝘶𝘴 𝘯𝘶 𝘢𝘭 𝘥𝘦𝘯𝘬𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥 𝘷𝘢𝘴𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘭𝘰𝘱𝘦𝘯, 𝘪𝘴 𝘸𝘦𝘭 𝘩𝘦𝘦𝘭 𝘯𝘦𝘨𝘢𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵.”
Deze uitspraken kan je als ouder van een zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd kind (IQ145+) zomaar te horen krijgen, op school, van familie of vrienden.
De intentie erachter is vaak goed: mensen willen graag dat het goed gaat met je kind, ze willen jou opbeuren en het ‘probleem’ snel oplossen.
Of er is oprecht de overtuiging dat er nu op dit moment geen probleem is, dus dat dit vast wel zo zal blijven. Op het oog gaat het toch goed met je kind? Hij doet toch keurig mee?
Als ouder kunnen dit soort opmerkingen je uit je evenwicht brengen. Maak je je misschien teveel zorgen? Moet je maar gewoon afwachten en kijken wat er gebeurt? Is het een self-fulfilling prophecy, waarbij het niet anders kan dan misgaan, omdat jij (door eerder opgedane ervaringen) denkt dat het mis zal gaan?
Maar dat knagende gevoel van binnen dat het níet goed gaat met je kind, dat kan je toch niet negeren? En die boze buien van je kind, of zijn totale lamlendigheid, of het gedoe om hem uit bed en op tijd op school te krijgen, dat is toch niet normaal? Of til je er te zwaar aan? Zit je er teveel bovenop?
Het vergt temidden van alle emoties thuis moed (en bakken energie) om te blijven varen op je eigen kompas, ook als dat tegen de stroom in blijkt. Met een kind dat in zo’n kleine doelgroep valt als de jouwe, kan je niet anders dan je eigen gevoel volgen. Er zijn immers maar weinig anderen die ditzelfde pad bewandelen.
Vaak ís er zelfs geen pad, moet je pionieren en zelf continu blijven nadenken over mogelijke oplossingen. Ook als je niet weet waar je het zoeken moet. Dat vraagt veel van jou als ouder. Met alle emoties die daarbij komen kijken: woede, machteloosheid, verdriet, teleurstelling, frustratie. Maar je gaat door, je kunt niet anders. Want wie anders ziet hoe het écht met je kind gaat? -
Als je kind leeg loopt op school…
“𝘝𝘦𝘳𝘴𝘯𝘦𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘱𝘵𝘪𝘦, 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘸𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘭 𝘬𝘢𝘯.”
“𝘝𝘦𝘳𝘷𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨? 𝘏𝘰𝘦 𝘬𝘢𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘯𝘰𝘶 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘷𝘢𝘭 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘸𝘪𝘫 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘨𝘦 𝘤𝘪𝘫𝘧𝘦𝘳𝘴 𝘻𝘪𝘦𝘯?”
Dit is wat je als ouder te horen kunt krijgen op school over je IQ145+ kind. (Ook op voltijds hb-onderwijs, waar je dat misschien niet verwacht.)
Het is ergens logisch, want hoe kan een leerkracht zien wat jouw kind in zijn mars heeft als hij het niet laat zien? De ‘logische’ actie is dan om een kind minder uitdagend werk te bieden, iets dat hij zeker wél kan.Maar dat is bij IQ145+ nou net níet wat je moet doen. Zeer/uitzonderlijk hoogbegaafde kinderen gaan pas ‘aan’ als ze uitgedaagd worden, iets moeten doen wat ze nog niet eerder gedaan hebben. En ja, dat moet ook gewoon met uitleg en begeleiding, net als voor ieder ander.
Daarnaast kan het ook zo zijn dat je kind gewoon geen zin heeft om te laten zien wat hij kan. Waarom zou je iets doen waarvan je al weet dat je het kunt? Of misschien ben je wel bang dat je het niet zou kunnen, dus dan voelt het veiliger om het helemaal niet te doen.
Of, en dit is wat mij betreft een heel belangrijke reden: misschien heeft je kind helemaal geen energie meer heeft om te laten zien wat hij kan.De prikkelverwerking in het IQ145+ brein is anders dan gemiddeld, alles komt veel intenser binnen. De afleiding in de klas is dus groter. Maar ook het aanpassen aan wat er (vaak onbenoemd) verwacht wordt, kost moeite. Doodmoe worden deze kinderen daarvan.
Ik vind het dus helemaal niet vreemd als een IQ145+ kind op school niet laat zien wat hij in zijn mars heeft. Immers: hoe kan je laten zien wat je kunt of in je hebt, als je de hele dag zo ontzettend veel energie moet steken in je aanpassen aan je omgeving? Je loopt zachtjes leeg… -
Wat als je kind zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd blijkt te zijn?
Op het moment dat je de uitslag van een IQ-test binnenkrijgt en je kind boven de 145 punten blijkt te scoren, ga je waarschijnlijk op zoek naar informatie. Zo ben je wellicht op hier op deze site uitgekomen.
Wat houdt het in als je kind zeer/uitzonderlijk hoogbegaafd is? Hoe vaak komt dit voor? Met welke uitdagingen kan je allemaal te maken krijgen in de opvoeding van deze kinderen? Heeft deze ontdekking invloed op hoe jij naar jezelf kijkt? Op al deze vragen geef ik de komende maanden antwoord. Zowel hier in het blog als bij de FAQ HB & IQ145+. Heb je een vraag die hier (nog) niet tussenstaat? Mail me dan gerust even op info@hb-babbelbus.nl, dan denk ik met je mee.
Voordat ik ook maar iets verder uitdiep, is wat mij betreft in ieder geval heel belangrijk: deze testuitslag verandert alles, en tegelijkertijd ook niets. Je kind is nog steeds het kind dat het de afgelopen jaren was, toen je misschien nog niet wist dat (zeer/uitzonderlijke) hoogbegaafdheid speelde. Dat wist je natuurlijk al, maar ik wilde het toch even gezegd hebben.
En ja, de test kan alles op z’n kop zetten. Je staat aan het begin van een interessante reis!
-
Soms valt het allemaal ineens op z’n plek
Sinds ik met HB Babbelbus gestart ben, loop ik over van de goeie ideeën. Oké, sommige lijken vooral ’s avonds om 23u heel goed, maar blijken de volgende dag nog wel wat nadere uitwerking nodig te hebben…
Dat leidt in mijn hoofd ook weleens tot chaos en verwarring: wat vind ik nu écht leuk, waar krijg ik de meeste energie van? Want: waar ik met veel energie aan werk, daar kan ik het verschil in maken voor anderen. Maar hoe ontdek je nou waar je harder van gaat lopen?
Kortgeleden volgde ik met die vraag in het achterhoofd een workshop van Wilma Kaptein over focus – speciaal voor HB ondernemers (georganiseerd vanuit het IHBV, Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen).
En al bij de eerste oefening vielen 𝘢𝘭𝘭𝘦 𝘱𝘶𝘻𝘻𝘦𝘭𝘴𝘵𝘶𝘬𝘬𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳.
In alle vier de onderdelen die we invulden (passie, missie, roeping en beroep) kwam het terug: 𝗶𝗸 𝗹𝗼𝗼𝗽 𝗼𝗻𝘁𝘇𝗲𝘁𝘁𝗲𝗻𝗱 𝘄𝗮𝗿𝗺 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗮𝗹𝗹𝗲𝘀 𝗿𝗼𝗻𝗱 𝘇𝗲𝗲𝗿/𝘂𝗶𝘁𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗵𝗼𝗼𝗴𝗯𝗲𝗴𝗮𝗮𝗳𝗱𝗵𝗲𝗶𝗱, 𝗼𝗼𝗸 𝘄𝗲𝗹 𝗜𝗤𝟭𝟰𝟱+.
𝗛𝗼𝗲 𝗸𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗻𝗼𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗰𝗵𝘁 𝘇𝗼 𝗴𝗲𝘇𝗶𝗲𝗻 𝗵𝗮𝗱?
Terwijl:
– ik (letterlijk) 𝘶𝘳𝘦𝘯 𝘬𝘢𝘯 𝘱𝘳𝘢𝘵𝘦𝘯 over hoogbegaafdheid, en 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘴𝘵 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘐𝘘145+;
– ik al maanden 𝘰𝘶𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘮𝘦𝘵 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘥𝘰𝘦𝘭𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘳𝘷𝘪𝘦𝘸 over hoe het is om deze kinderen op te voeden, omdat ik het zo’n leuk onderwerp vind dat ik er 𝘻𝘦𝘭𝘧𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝙗𝙤𝙚𝙠 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙖𝙖𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙨𝙘𝙝𝙧𝙞𝙟𝙫𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙣(!);
– ik 𝘰𝘶𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘥𝘷𝘪𝘴𝘦𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘦𝘭𝘦𝘪𝘥 bij de uitdagingen die zij tegenkomen in de opvoeding van kinderen uit deze doelgroep en
– ik 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘦𝘭𝘦𝘪𝘥 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘪𝘵 𝘵𝘺𝘱𝘦 𝘩𝘰𝘰𝘨𝘣𝘦𝘨𝘢𝘢𝘧𝘥𝘩𝘦𝘪𝘥 in de zoektocht naar wie zij zijn en wat hen drijft.
Mijn BHAG (grote, ‘harige’ doel voor over 10 jaar) stond ook binnen no time en bleek, verrassing 🤣, ook helemaal om IQ145+ te draaien. En om de ouders van kinderen uit deze doelgroep, want in mijn visie is er met deze kinderen niets ‘mis’, maar helpt het ouders wel enorm om meer begrip en praktische tips voor deze vorm van HB te krijgen.
Dus wat hield me dan tegen?
Eerlijk?
𝗔𝗻𝗴𝘀𝘁.
Dat stemmetje in mijn hoofd, dat telkens dingen blijft fluisteren als: ‘𝘞𝘪𝘦 𝘣𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘰𝘮 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘥𝘰𝘦𝘭𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱 𝘵𝘦 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯?’, ‘𝘌𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘢𝘯 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘯?’, ‘𝘐𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘭 𝘩𝘢𝘯𝘥𝘪𝘨 𝘰𝘮 𝘰𝘱 𝘻𝘰’𝘯 𝘯𝘪𝘤𝘩𝘦𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘤𝘩𝘦𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱 𝘵𝘦 𝘳𝘪𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯?’.
Maar vanaf nu ga ik (nog) minder luisteren naar dit vervelende stemmetje. Want als ik kijk naar waar ik enthousiast van word en waar ik echt het verschil kan maken voor anderen, dan is het duidelijk: zeer/uitzonderlijke hoogbegaafdheid!Dus de HB Babbelbus wordt helemaal voor IQ145+!